Over mij


WONDERKRACHT

Inspiratie & Connectie

ISABELLE VAN ALEBEEK


Inspiratie & Connectie

Geweldloze Communicatie-supporter, docent bij de lerarenopleiding Gezondheidszorg en Welzijn, co-ouder van twee kinderen (5 en 7 jaar).

OVER MIJ


Empathisch kunnen zijn is mijn grootste geschenk om te kunnen verbinden.

Wat geeft jou plezier, waar word je gelukkig van en wat geeft jou vervulling? Oftewel, wat geeft jou "wonderkracht"?


Voor mij gaat het altijd om mensen en de interactie die we met elkaar kunnen hebben. Mijn persoonlijke zoektocht naar hoe ik mijn talenten kon inzetten om de wereld een mooiere plek te maken, brachten me van welzijnswerk in gehandicaptenzorg, ouderenzorg, psychiatrie en jeugdzorg naar de fitnessbranche en het docentschap (MBO en HBO). Vanaf 2010 werk ik als lerarenopleider bij Fontys in Tilburg. Leren doe je van en mét elkaar en als lerarenopleider probeer ik de verbindingen mogelijk en zichtbaar te maken. Je werkelijk gehoord voelen, erkenning krijgen, steun krijgen, dat blijkt voor ieder mens steeds weer een geschenk.


De methodiek van Geweldloze Communicatie bracht voor mij de puzzelstukjes samen. Luisteren zonder oordeel, mijn empathie verder ontwikkelen, helderheid en eerlijkheid in het jezelf uiten... Het zijn wat mij betreft vaardigheden die ieder kan gebruiken om een gelukkiger mens te worden. Zowel op professioneel vlak als op persoonlijk vlak, draagt verbindend communiceren bij aan verrijking van mijn leven en dat van de mensen om mij heen. Meer oefenen met deze "taal van het hart" en bijdragen aan dat meer mensen deze taal ontdekken, zijn mijn doelen voor de komende periode.

Daarnaast hou ik me graag bezig met filosofie en de spirituele kant van het leven: er over discussiëren, er over lezen (non-dualiteit) en vooral het zelf ervaren.



BLOGS


Mei 2019


Onvoorwaardelijke acceptatie

Als ik lees hoe Jeff Foster schrijft over ‘onvoorwaardelijke acceptatie’ dan realiseer ik me wat #wonderkracht eigenlijk is. Het ultieme aanwezig zijn in het nu, de verwondering die niet in woorden te vatten is, het ervaren zonder de bestaande verhalen, concepten, verwachtingen gebaseerd op verleden of toekomst.

Alles wat zich aandient is al onvoorwaardelijk geaccepteerd. Iedere gedachte, ieder gevoel, volgt ná dat moment. De vergelijking met golven in de oceaan. We kunnen denken dat we een golf zijn, doordat we denken dat een gedachte of gevoel iets over ons zegt, ons identificeert. En toch zijn we niet die golf maar blijven we deel uitmaken van de oceaan. En die oceaan bestaat uit welke golven dan ook, nooit vastomlijnd en voortdurend veranderend. Daar waar tijd en ruimte niet bestaan…

Allemaal zoekend zijn we, doorgaans onbewust, ons niet realiserend dat we die oceaan zijn. Iets willen we vinden, om een gevoel van compleetheid te krijgen, of dat nu liefde, rijkdom of verlichting is. Welke golven er ook komen, ze zijn allemaal onderdeel van die oceaan. En dan blijken ook de golven die we niet willen denken, niet willen voelen, niets te veranderen aan het zijn van die oceaan. De oceaan die gewoonweg is, zonder tijd en ruimte, de golven accepterend.

Wat een troost en inspiratie haal ik uit deze uitleg over non-dualisme van Jeff Foster. Het geeft mij een diep gevoel van ontspanning en dankbaarheid, wetende dat de situatie met al zijn gedachten en gevoelens, zo is, omdat hij er nu eenmaal is. Ik voelde me pijnlijk geconfronteerd met dat ik net als ieder ander een zoeker ben, ergens op een bepaald niveau zoekend ben, of ik mezelf nu als compleet kan zien of niet. Ik blijk een mens te zijn, zo nu en dan verdwaald van het nu en dan vergeten hoe het was om me te verwonderen over alles wat ís. Alsof ik vergeten bleek wat #wonderkracht is.

En dan het beeld dat ik van mezelf had, mijn neiging om dat te laten zien wat dat beeld bevestigde, zonder dat ik het door had. Mijn woorden net even verdraaiend omdat ik hoopte dat ik het beeld wat ik dacht dat de ander van mij had, dan misschien net wat beter zou kunnen benaderen. Weg authenticiteit, weg eerlijk uiten. Nog steeds angst iets kwijt te raken of niet te krijgen. En dan weer terug naar de ontdekking dat ook dat geaccepteerd is, dat prachtige fenomeen onvoorwaardelijke acceptatie. Hoe bevrijdend is dat?

Vorig weekend wilde mijn lijf niet meer meewerken aan het volhouden van een beeld dat ik van mezelf had. Alleenstaande moeder met veel positieve energie, ambitieus, enthousiast, leergierig, open naar ieder ander. Eenmaal op het trainingsweekend kwam ik letterlijk niet meer van mijn stoel af, om in beweging te komen, me open te stellen… Mijn wens was rust, ik wilde niet zijn waar ik was, ik wilde slapen: mijn lijf nam het over. Daar ging mijn beeld, het stortte ineen. Mijn overtuigingen hadden me gebracht waar ik was, op een plek waar ik niet zijn wilde als ik eerlijk was geweest over wat ik voelde. Ik ging naar huis, om te slapen, bij mijn gezin te zijn met Moederdag, te dansen… Dat is iets wat geweldloze communicatie mij gebracht heeft: dat er altijd een keuze is, dat het mijn verantwoordelijkheid is om te luisteren naar wat er in mij leeft (of te aanvaarden dat ik dat niet doe) en te rouwen om de behoeften die niet vervuld worden, omdat het vervullen van een andere behoefte mij het meest gelukkig maakte.

Hoe ongelofelijk moeilijk en vervolgens wonderlijk kan het zijn om alles toe te laten wat er is. Al die golven die er zijn, de prachtige, vervullende, mooie, gelukkige en de woeste, eenzame, sombere en wanhopige… Ze zeggen niets over mij, ze komen en gaan. Ze vormen die oceaan. Wat nu is, is het volgende moment weer wat anders. Er is geen stabiliteit, er is hooguit een beeld wat niet langer bestaan kan. Er is altijd #wonderkracht, in ieder moment. Dankbaar voor de golven die me bewogen hebben en die me vormen, zonder me te definiëren.

#zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #nvc #eerlijkuiten#onvoorwaardelijkeacceptatie #waardevol #dankbaar


Jezelf horen

Onverwachts kwam er toch weer nieuw licht op een voor mij - verstandelijk - afgeronde zaak. Rouwen om iets wat niet gekomen is, niet gekregen is, niet zo gelopen is, is anders wanneer je er in ieder geval wél om gevraagd hebt. Wanneer je eerlijk geuit hebt wat voor jou belangrijk was... 
Rouwen om een “nee” is anders dan treuren en afscheid nemen van iets wat ook een “ja” had kunnen zijn als je kwetsbaar, open en zonder eis had durven vragen, met alle risico’s om die “nee” inderdaad te krijgen.

Enerzijds de realisatie dat ik “toen” niet het vermogen had om me eerlijk te uiten, om te zeggen wat ik zo graag gewild had en anderzijds de spijt... want de twijfel en verwarring haalden me zo nu en dan in: verstandelijk klaar wil niet zeggen dat het gevoelsmatig klaar is. Als ik terug dacht aan bepaalde momenten en verdriet me overviel... Als ik moedeloos werd van dit “lijden”, waar ik de helderheid in miste om het los te kunnen laten en waarvan ik vond dat het nu wel eens genoeg geweest moest zijn.

Onverwachts kreeg ik de kans om me alsnog eerlijk te uiten. Niet met de intentie een “ja” te willen horen maar om mezelf erkenning te geven, mijn behoefte aan persoonlijke integriteit te vervullen, door mijn gevoel serieus te nemen en te vertrouwen op de oneindige kracht van liefde. Een eenvoudig “Kun je je dat voorstellen?” als verbindingsverzoek, na mijn eerlijk uiten...

Er hoeft geen antwoord te komen. Geen “ja”. Verbonden was ik met mezelf, wat er in mij leefde... Ik was ontroerd doordat mezelf die erkenning geven, de helderheid creëren om stil te staan en te voelen, beweging bracht. Zo mooi die #wonderkracht! Opgelucht, licht, liefdevol en zacht... de vrijheid kunnen geven en nemen en de liefde kunnen vieren. Dankbaar voor dit inzicht: jezelf horen in wat je wilt kan al genoeg zijn.

#zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #nvc #eerlijkuiten#waardevol #verbinding #dankbaar


April 2019


Stoppen met proberen

Genieten... de vrijheid om te kiezen voor wat goed voelt. Meebewegen met dat wat makkelijk gaat, gaan voor wat stroomt...

Stoppen met “proberen”. Loslaten met leven volgens oude overtuigingen, die gaan over trekken en duwen om beweging te forceren.

Vertrouwen op mijn lichaam. Op de wijsheid van de verbinding met een groter geheel, het universum, liefde, of hoe het ook maar genoemd kan worden. Kiezen voor ontspanning, zodat wat voor mij bedoeld is zich kan ontvouwen.

Kiezen voor mezelf, voor me eerlijk uiten, zeggen wat ik wil, voor het geloof dat wie werkelijk de moeite waard is om in mijn leven te zijn, zich kan verbinden met wat in mij leeft. #wonderkracht

#zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #nvc #eerlijkuiten #waardevol#intuïtie #empowerment


Menselijke kracht

Een van mijn meest waardevolle geschenken, die ik kreeg tijdens de Vipassana-10-daagse die ik zo’n 1,5 jaar geleden deed, was het inzicht dat alles voortdurend verandert omdat dat is hoe de natuur in elkaar zit. Het bewijs daarvoor laat zich prachtig zien in de wisseling van de seizoenen en de groei van planten, bloemen en bomen. Dat mensen onderdeel zijn van deze natuur en daarmee onderworpen zijn aan voortdurende verandering, laat zich helder zien bij het terugkijken van babyfoto’s van mijn kinderen en mijn verwondering over de ontdekkingen die ik ze zelf dagelijks zie doen over hun ongekende mogelijkheden. Fantastisch!

Hoe mooi dat ons brein op lange termijn vooral de fijne momenten blijkt te hebben onthouden, terwijl er toch zeker zo veel momenten waren dat ik me uitgeput en wanhopig voelde, met twee kleine kindjes en een enorm slaapgebrek. Die momenten lijken weggevaagd onder alle momenten dat ik intens genoot. Ook van vriendschaps- en liefdesrelaties zijn me toch vooral de gelukzalige momenten bijgebleven, waardoor ik de betreffende personen, met wie ik niet meer in relatie ben, als mooi mensen herinner en de fijnheid die de relatie bracht, koester. Dat is wat tijd kan brengen...

Ja, alles verandert voortdurend. Dit inzicht stemt me hoopvol op de momenten dat ik geconfronteerd word met de uitdagende situaties die ieder leven kent en waarbij ik me opgesloten, benauwd, boos of angstig voel: “Ook dit gaat voorbij”. Een paar keer diep ademen geeft wat lucht.

Dat alles steeds verandert en dus voorbij gaat, klonk voor mij in eerste instantie nogal negatief. Want als alles voorbij gaat, omdat dát de natuur is, hoe zat het dan met die mooie momenten, die ik het liefst wilde vasthouden, vastleggen, stil wilde zetten? Ik ontdekte dat dit vanzelf gebeurt: deze momenten zijn tijdloos omdat tijd in die momenten afwezig is: er is pure aanwezigheid, waardoor het moment in al zijn volheid beleefd kan worden. Het is de ervaring op zich die het zo waardevol maakt, met al zijn zintuiglijke prikkels, beleefde gevoelens en vervulde behoeften. Dat het moment voorbij gaat, dat mensen andere keuzes maken, hun eigen pad vervolgen, zich ontwikkelen, in mijn leven komen en weer gaan… of ik zelf voor een andere richting koos... Het staat los van het samen beleefde moment.

Acceptatie kan heel zwaar zijn als je begint met je te verzetten tegen wat ís. Regelmatig zocht ik naar bewijs van echtheid, wilde ik geruststelling dat wat ik zo beleefd had in het samenzijn met een ander, wel “echt” geweest was. Alsof ik babyfoto’s nodig had als bewijs dat mijn kinderen ooit “echt” wel baby’s geweest waren, zo zocht ik naar allerlei aanwijzingen of de door mij beleefde ervaring, wel voldoende echtheid in zich droeg.

Bewijs voor de werkelijkheid kan nooit gevonden worden bij een ander, omdat de beleving je eigen werkelijkheid is.
Iedere ervaring is echt zoals deze door jou beleefd wordt. Ieder moment van liefde is echt. Wat overblijft is de koestering van dat intens beleefde moment, de dankbaarheid voor de ervaring en de wijsheid om er op dat moment ten volle van te genieten: het te beleven als #wonderkracht. Dat mensen veranderen omdat dit hun natuur is, dat ze keuzes maken die soms haaks staan op mijn eigen hoopvolle verwachtingen, hun eigen pad volgen en hun eigen leven inrichten… Het is zoals het is. Het is ons menselijke recht, die vrije wil, om ons leven geheel te leiden zoals wij het willen. Het is onze menselijke kracht om het leven te creëren dat ons de meeste vreugde en voldoening schenkt.

#waardevol #nvc #boeddhisme #verandering #echtheid#geweldlozecommunicatie #verbindendecommunicatie #respect #vipassana#empowerment #zelfliefde #zeggenwatjewilt


Leven zonder verwachtingen

Leven zonder verwachtingen... dankbaar ontvangen wat zich aandient... niet hechten aan de uitkomst... het klinkt allemaal prachtig en tegelijkertijd als levenskunst.

Als de knoppen in de bomen bijna in bloemen veranderen... en dan uiteindelijk in een roze bloemenpracht veranderen, dan is genieten van wat is (en wat gaat) eenvoudig en verwonderend.

Tja... zo eenvoudig is het voor mij niet altijd. Zodra een plaatje dat ik vooraf had, niet blijkt te zijn wat ik gehoopt had, dan levert dat gevoelens op: teleurstelling, frustratie, onmacht, pijn... Die gevoelens aanvaarden blijkt nog niet zo eenvoudig. Liever werk ik hard om het tóch nog leuk te maken, iets positiefs en waardevols in de situatie te vinden, iets moois in wat naar was, de beleefde werkelijkheid dichter naar mijn verwachtingen te brengen...

En dat is zó vermoeiend. Het geeft zo veel spanning. Het kan ook anders...

Ik kan luisteren naar wat in me leeft, me eerlijk uiten, stil staan bij wat belangrijk voor me was en wat ik niet gekregen heb... rouwen met zoete pijn zodat het geen lijden wordt, leerde ik dit weekend. Mooie woorden en een mooi streven. Nu nog de moed en het geduld om er werkelijk bij te blijven zodat het gevoeld is en kan gaan.

Mijn mooiste momenten, vol vreugde en geluk, de krachtigste #wonderkracht-momenten... die zagen er niet uit zoals ik verwacht had. Die herkende ik niet om hoe het plaatje er uit zag, maar door hoe fantastisch ze voelden. Dankbaar voor die momenten, vertrouw ik er op dat ik niet hoef te zoeken naar een kloppend plaatje, maar dat ik het herken als het zich aandient. Het echter dan echt is omdat mijn hart het weet! ❤️

#waardevol #nvc #geweldlozecommunicatie #verbindendecommunicatie#hetlevenvieren #rouwen #empowerment #zelfliefde #kominjekracht#zeggenwatjewilt


Maart 2019


Een ander verhaal

Het verhaal van een ander met je eigen waarheid verwarren... Je gevoel, je innerlijk compas, je lijf: het zegt iets anders maar je hoofd bepaalt dat het verhaal van de ander best aannemelijk klinkt. En een tijd later ontdek je dat het niet meer “klopt”. En nog wat later ontdek je dat je meegegaan bent in het verhaal van de ander...

Omdat het zo aannemelijk klonk. Omdat het zo mooi past bij wat vertrouwd voor je is. Omdat je geen rationele argumenten kon aanvoeren om jezelf te overtuigen je innerlijk weten voorrang te geven. Omdat je ooit verleerd bent je gevoelens te waarderen, naar ze te luisteren en te vertalen naar keuzemogelijkheden. Omdat je geleerd hebt je netjes aan te passen aan het systeem waarin ratio nog altijd boven gevoel gewaardeerd wordt. Allemaal mogelijke redenen waarom het verhaal van de ander zich in jouw leven is gaan mengen.

Het frustreert me als het mezelf weer overkomen is. Het door iemand gehoord worden is zo fijn en tegelijkertijd zit er een risico in dat de ander uitgenodigd wordt “zijn verhaal” te vertellen. Niet eens nadrukkelijk in de vorm van een oordeel of advies, maar veel subtieler... Tussen de regels door vertelt de ander zijn verhaal.

Het is dan niet langer het empathisch luisteren wat ik zo graag gewild had. Het horen van mijn verhaal, is de start voor het verhaal van de ander, waardoor het onderscheid soms een dun lijntje wordt, zeker als je gevoelig bent voor wat de ander wil overbrengen. Empathisch kunnen luisteren is #wonderkracht geven. Een geschenk (en kunst) als je op die manier werkelijk naar een ander kan luisteren én als je mag ervaren dat er zo naar jou geluisterd wordt.

Ik veronderstel dat er veel onbewust plaatsvindt en dat we tegelijkertijd de mogelijkheid hebben om ons meer bewust te worden als we nieuwsgierigheid toelaten. Voor mij wordt iedere dag meer helder dat bewustzijn ontwikkelen, luisteren naar mezelf vóórdat ik het verhaal van de ander in mijn leven meng, mijn leven vrijer, gelukkiger en authentieker maakt. Je eigen waarheid leven is geweldloos naar jezelf: je bent in verbinding met jezelf. Het startpunt voor verbinding met de ander.

#verbinding #waardevol #empathischluisteren #empathie #nvc


Een straatje lopen

Een “straatje lopen”. Voor wie bekend is met trainingen Geweldloze Communicatie wellicht geen onbekend fenomeen. De oefening leent zich om letterlijk stil te staan bij wat er in je leeft. Om zicht te krijgen op je eigen overtuigingen en oordelen, de waarneming die je triggerde te onderzoeken, zodat werkelijk gevoeld kan worden wat gevoeld wil worden. Vervolgens ontstaat er meer helderheid over de behoeften die vervuld of onvervuld bleven en kunnen er verzoeken aan jezelf of anderen geformuleerd worden.

Het klinkt wellicht wat theoretisch zo en misschien ben ik daarom zelf steeds weer verrast hoe een straatje lopen uitpakt. Zelfs als ik denk (met mijn hoofd) dat een situatie allang klaar is, blijkt bij deze oefening dat er in mijn lijf nog van alles speelt. Bij “gevoel” gaan staan blijkt ook anders dan gewoonweg praten over gevoelens. Er gaat van alles door me heen tijdens deze oefening en ik ervaar het alsof ik kan loslaten met mijn lichaam. De stappen gaan door elkaar heen en ik ga vooruit en weer terug van gevoel naar oordeel en behoeften, totdat er ordening is. Na deze oefening voel ik me lichter en krachtiger, zeker met een helder geformuleerd verzoek aan mezelf of de ander. Dat geeft me vertrouwen!

Gisteren liep ik een straatje met naast mij een vriendin waarmee ik Geweldloze Communicatie oefen. Wat was het confronterend om te ontdekken dat ik ongemerkt herhaald had waar ik “goed” in ben: zorgen voor de ander, helaas ten koste van mezelf. Dat iets vertrouwd voelt, wil nog niet zeggen dat het me ook gelukkig maakt. En wat een harde oordelen bleek ik over mezelf te hebben! Respect voor mezelf, behoefte aan rust en ontspanning.

Het bleek wat anders in elkaar te zitten dan ik vooraf gedacht had. Ik was me niet bewust hoe gespannen ik in de situatie geweest was, hoe stressvol eigenlijk. Gehuild, gelachen en verwonderd: zo’n drie kwartier later had ik een aantal heldere verzoeken waarmee ik weer in mijn kracht kon komen. Wat een geschenk om dit te ervaren en daar de ondersteuning bij te krijgen, die de oefening voor mij nog waardevoller maakte! Zeker weten #wonderkracht!

#waardevol #nvc #geweldlozecommunicatie #verbindendecommunicatie#respect #empowerment



Copyright @ All Rights Reserved