Over mij


WONDERKRACHT

Inspiratie & Connectie

ISABELLE VAN ALEBEEK


Inspiratie & Connectie

Geweldloze Communicatie-supporter, docent bij de lerarenopleiding Gezondheidszorg en Welzijn, co-ouder van twee kinderen (5 en 7 jaar).

OVER MIJ


Empathisch kunnen zijn is mijn grootste geschenk om te kunnen verbinden.

Wat geeft jou plezier, waar word je gelukkig van en wat geeft jou vervulling? Oftewel, wat geeft jou "wonderkracht"?


Voor mij gaat het altijd om mensen en de interactie die we met elkaar kunnen hebben. Mijn persoonlijke zoektocht naar hoe ik mijn talenten kon inzetten om de wereld een mooiere plek te maken, brachten me van welzijnswerk in gehandicaptenzorg, ouderenzorg, psychiatrie en jeugdzorg naar de fitnessbranche en het docentschap (MBO en HBO). Vanaf 2010 werk ik als lerarenopleider bij Fontys in Tilburg. Leren doe je van en mét elkaar en als lerarenopleider probeer ik de verbindingen mogelijk en zichtbaar te maken. Je werkelijk gehoord voelen, erkenning krijgen, steun krijgen, dat blijkt voor ieder mens steeds weer een geschenk.


De methodiek van Geweldloze Communicatie bracht voor mij de puzzelstukjes samen. Luisteren zonder oordeel, mijn empathie verder ontwikkelen, helderheid en eerlijkheid in het jezelf uiten... Het zijn wat mij betreft vaardigheden die ieder kan gebruiken om een gelukkiger mens te worden. Zowel op professioneel vlak als op persoonlijk vlak, draagt verbindend communiceren bij aan verrijking van mijn leven en dat van de mensen om mij heen. Meer oefenen met deze "taal van het hart" en bijdragen aan dat meer mensen deze taal ontdekken, zijn mijn doelen voor de komende periode.

Daarnaast hou ik me graag bezig met filosofie en de spirituele kant van het leven: er over discussiëren, er over lezen (non-dualiteit) en vooral het zelf ervaren.


DOOR MIJ




BLOGS


Augustus 2019

Focus

Perfect, dat ben ik niet. Ik ben geworden tot wie ik ben door te groeien en te blijven staan. Mee te bewegen tijdens stormen, in onzekerheid of ik mijn eigen stabiliteit zou kunnen behouden. Als het spannend voor me werd, kon ik verder buigen om daarna mijn eigen balans weer te vinden. Te herstellen wat gebroken was en het vertrouwen in mezelf te versterken.

Ik laat me voeden door licht en ruimte, door rust en door plezier. Door een universele kracht die binnen in mij stroomt zodat ik transformeer wat niet voedend is en mijn bijdrage de wereld mooier maakt. Zoeken is niet aan mij besteed, want wat bij mij hoort komt tot mij, nestelt zich bij me, zodat ik het kan koesteren en er naar kan luisteren. Wanneer het weg wil vliegen, heb ik geen keus dan het in vrijheid te laten gaan, want dat is mijn natuur en dat is liefde.

Soms is bloeiend zijn wat tot uitdrukking brengt hoe ik me voel. Hoopvol, verlangend, stralend, genietend. En soms laat ik los, laat ik vallen, keer ik naar binnen en berust. Weet ik dat alles voortdurend verandert en dat mijn focus dezelfde blijft.

#wonderkracht #zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #natuur #drenthedoetwatmetje


Juli 2019


Overtuigingen

Verdriet kan zich bij mij aandienen als de onweersbui die zich al de hele dag laat voorspellen. Het hangt ergens onderin mijn buik en geeft me een soortgelijk drukkend, benauwend gevoel als zo’n verwachte onweersbui. Hoewel ik weet dat emoties zich misschien even laten onderdrukken, maar dat alleen ze voelen ze uiteindelijk zal verzachten, deed ik toch een dappere poging te gaan slapen. De rationele argumenten, dat ik te moe was om er aandacht aan te geven, dat ik waarschijnlijk ongesteld moest worden, dat ik nu dingen niet in perspectief kon plaatsen...

Om half 3 in de nacht liep ik naar buiten. Slapen lukte niet. Zonder lichtvervuiling waren zo veel meer sterren zichtbaar. Groepen sterren, deel uitmakend van een oneindig universum. Hoe wonderlijk kan de nachtelijke wereld zijn? Donker en licht, onlosmakelijk verbonden.

Natuurlijk barstte de onweersbui in mij de volgende dag los. Het waren die nare overtuigingen die een eigen leven gingen leiden, tot het moment dat ze in mijn bewustzijn zichtbaar werden. Ik besloot ze aan te kijken en te luisteren naar wat ze mij wilden vertellen.

Hoeveel #wonderkracht kan ik in de wereld brengen als iets in mij gelooft dat ik de levens van anderen om me heen verwoest? Kan ik me openen voor liefde als ik blijf menen uiteindelijk alles alleen te moeten doen? Overtuigingen uit het verleden leidden tot verhalen in het heden. Ik huil mijn tranen om wat was en bedank voor hoe het mij ooit diende om zo te denken.

Ook hier ligt de keuze, voor angst of voor liefde. Deze overtuigingen wilden mij wellicht beschermen maar liever laat ik ze los en geef ik ze af. Ik ben hier om het leven van anderen te verrijken, aanvaard liefde zoals die zich in vele vormen aandient en laat me dragen door de wijsheid van het universum. ❤️

#zomer #overtuigingen #zeggenwatjewilt #gc #nvc #empowerment #zelfliefde #nondualiteit


Verliefd

Het voelt als de laatste zonnestralen die op een regenachtige dag op mijn balkon schijnen en me zo verwarmen. Het voelt als een onverwachts geschenk, als een cadeau waar ik niet om gevraagd heb en waar ik toch intens gelukkig mee ben. Het voelt als een beloning, voor de vele beetjes geduld, mijn stiekeme hoop en uiteindelijke aanvaarding dat omstandigheden los staan van mijn vermogen om tevreden en dankbaar te zijn, met wat het leven me iedere dag weer brengt. Het voelt als een bevestiging van waar ik steeds meer vertrouwen in kreeg: dat het universum me op precieze het goede moment zou geven wat bij mij hoort, zodra ik niet meer in de weg ging staan door het te willen controleren. Als ik durfde te geloven… in #wonderkracht, in liefde zoals ik liefde zie.

En dus overvalt het me, komt het op een manier die ik nooit verwacht had, zoals het meest wonderlijke altijd uit onverwachte hoek, op onverwachte momenten lijkt te komen. Kan ik zijn in dit moment, in vrijheid én in liefde, genieten van verliefd zijn op een geweldig mooi mens. Geniet ik van het nu, omdat ik weet dat relaties sowieso niet het doel hebben om gelukkig te maken, maar om de mensheid te laten evolueren tot liefdevollere wezens. Raak ik aan en tast ik in het duister, vertrouw ik op dat wat ik niet weten kan, proef ik van alle smaken en ontdek ik in me wat verborgen bleef. Kan ik groeien en laten groeien, en in vreugde zijn.

Een hele zee aan emoties komt voorbij, behoeften worden vervuld, geweldloze communicatie wordt geoefend. Welke overtuigingen zijn vervangen, welke affirmaties zijn geland, wat wordt gespiegeld en wat mag er zijn? Ik geniet van deze verbinding, van in verbinding blijven met mezelf in deze speeltuin vol avonturen. De spanning verdragen, twijfel voel ik niet.

Het leven is een wonder en wij zijn allemaal dat leven. En als het even niet zo voelt: gun jezelf plezier, maak jezelf gelukkig, geef vanuit vervulling. Dat doe ik ook zo graag! Durf te vragen om een wonder, durf te geloven in een wonder, het is al onderweg, #wonderkracht zal er zijn.

#dankbaar #liefdevol #verliefd #nvc #geweldlozecommunicatie#waardevol #verbinding #wonderlijk


Keuze

In ieder moment ligt een kans, ligt een keuze. Blijven zitten op je groene blaadje, genietend van comfort, veiligheid, verbinding, aanwezigheid... of wegfladderen en je onderdompelen in de grootse wereld van onbevangenheid, speelsheid, nieuwe avonturen.

De afgelopen dagen heb ik genoten van de mogelijkheden om deze keuze te ervaren. De vrijheid te nemen om te doen wat me intens vervult. Ik heb de dagen dansend doorgebracht, met mensen die veilig en vertrouwd voelden, mensen die nieuw en spannend voor me waren, mensen die me uitdaagden en inspireerden. Mensen die hun passie voor dansen in hun leven integreren, ieder op zijn eigen mooie unieke manier.

Ik heb prachtige vlinders zien fladderen, zo beeldend hun zijn tot expressie brengend. Ik heb mijzelf kunnen ontdekken als giechelend vlindertje, steeds meer in mijn lijf de ontspanning voelend en er op vertrouwend dat er geen goed of fout is in wat ik laat zien in mijn dans, in mijn zijn. Ik heb gegild van plezier en ik heb pasjes gezet ver buiten mijn comfort zone en ook daar plezier en voldoening in kunnen vinden. Dansen is inderdaad net “de echte wereld”.

Daarom is dansen zo magisch voor mij. Het verbindt me met mezelf en van daaruit met anderen. Het brengt me in mijn lichaam, in het nu. Het laat me ontdekken wie ik ben en spiegelt een proces wat zich in ons allemaal afspeelt: liefde voelen voor onszelf en ieder ander om ons heen.

Dankjewel aan alle mensen die deze ervaringen creëerden! Ik neem de positieve energie en inspiratie met me mee en deel hem uit aan wie ik ontmoet! #wonderkracht

#zouk #dadancefestival #connection #waardevol #zeggenwatjewilt


Juni 2019


Pijn

Dit is mijn ode aan #pijn. Fysieke pijn, emotionele pijn, zielspijn. Rauwe, scherpe, venijnige pijn of die van het soort dat sluimert en je plotseling overvalt. De pijn waarvan je het bestaan door en door kent en waarbij je hoopt dat tijd je wonden heelt. Pijn waarvan je je pas door deze te voelen, realiseert dat er wat te helen valt. Pijn van een diep gemis, een niet vervuld hartsverlangen, een niet genomen afscheid. Een verscheurende pijn die onwerkelijk lijkt, verbonden me...t wat nooit grijpbaar zal zijn in deze wereld. Een gedeelde pijn of een eenzame pijn. Zichtbaar leed of ervaren achter een verwarring zaaiend masker of misschien wisselen deze vormen zich af?

Pijn als de onverwachte gast die je tóch dient te verwelkomen (aldus Rumi), of als die golf waarvan je het bestaan liever ontkent, terwijl je weet hij onderdeel uitmaakt van de oceaan die je bent (aldus Jeff Foster). Pijn die je aan kunt wijzen, kunt identificeren in je lichaam, of pijn die een grauwe sluier over je gemoedstoestand legt. Pijn als aanleiding om je te buiten te gaan aan iets wat je uiteindelijk niet beter doet voelen; pijn als legitieme reden om je leven stil te leggen.

Pijn vanuit je tenen, pijn die je bevriest. Pijn van alle angstige, verwarde en verdrietige kindjes die nog niet konden begrijpen hoe de volwassenen, op wie zij hoopten te kunnen rekenen, met hun eigen pijn worstelden. Pijn voortkomend uit gedachten: om afgewezen te worden, om in de steek gelaten te worden, om er niet bij te horen, om niet geliefd te zijn, om niet goed genoeg te zijn.

Pijn die pijn veroorzaakte, waar bewustwording van oorzaak en gevolg nog niet volledig aanwezig was. Pijn die zachter wordt, die langzaam smelt en dan wie weet verdwijnt. Pijn die met aandacht wordt verzorgd, waar liefde voor kan zijn, waar liefde bij kan komen.

Jouw pijn die geraakt wordt en waar je de ander van wilt beschuldigen, want je was niet klaar om dat cadeau te ontvangen? Kan er empathie zijn voor jullie beiden en mag je je gesteund voelen door het durven zien van elkaars pijn?

Jouw pijn is mijn pijn. Mag onze pijn erkend worden, gevoeld worden, begrepen worden, verlicht worden, voor ieder die wat #wonderkracht gebruiken kan?


Waar sta ik voor?

Jij en ik, we zijn ieder even belangrijk: Een van de principes van Marshall Rosenberg, van Geweldloze Communicatie. Dat mijn behoeftes er mogen zijn en dat jouw behoeftes er mogen zijn. Voor mij spreekt daar een natuurlijke gelijkwaardigheid uit, waar ik me makkelijk mee kan verbinden. Tegelijkertijd herken ik in het dagelijks leven volop situaties waarin ik me óf al aangepast heb voordat ik me realiseerde wat ik zelf graag wilde, óf als een groot boos kind vind dat me onrecht aangedaan is zodra mij niet gevraagd werd wat ik wilde en de keuze al gemaakt lijkt te zijn.

In beide situaties, hoe menselijk ook, geef ik mijn kracht weg. Ik geloof niet in slachtoffer zijn, ik geloof ook niet dat me iets aangedaan kan worden, ik geloof wel in een moment van bewustzijn missen, waardoor de verbinding met jezelf soms ver te zoeken is en je even geen betere mogelijkheden voor handen hebt dan je op dat moment ziet. Werkelijk stil staan bij wat je voelt, contact maken met wat er in je leeft, het vraagt aandacht. Die tijd besteed ik helaas vaker aan rennen, vliegen, bezig zijn met alle ballen hoog houden en me richten op wat er om me heen gebeurt. En voordat ik het weet zit ik meer in mijn hoofd dan in mijn hart, ondanks mijn dagelijkse meditatiemomentjes.

Uiteindelijk komt wat écht belangrijk is, altijd wel boven drijven, is mijn ervaring. Situaties die zich herhalen, omdat ik nog niet kon ontdekken wat er uit te ontdekken viel, omdat een onvervulde behoefte zich vaak in verschillende situaties net zo hard laat horen, steeds weer opnieuw, totdat deze erkenning gekregen heeft en er mag zijn. Een ontmoeting met iemand die een soortgelijk verhaal mee maakt, waardoor ik me geraakt voel en opeens herken wat in mij speelde en nog erkenning wil. Een droom waarin ik eindelijk de kans krijg om de vragen stellen die ik niet durfde te stellen aan de ander, om me eerlijk te uiten en te vertellen hoe het voor mij geweest was, om te oefenen met wat ik graag - ook in wakkere staat - zou willen doen.

De afgelopen weken was mijn behoefte aan rust zo groot, dat er weinig ruimte over bleef voor andere behoeftes van mezelf naast die aan rust, laat staan een bijdrage te leveren aan het vervullen van die van anderen. Tegelijkertijd ontstond er daardoor wel meer focus en creativiteit, om rust in mijn leven te krijgen. Keuzes te maken, soms te ontdekken dat ze me niet de rust brachten die ik graag wilde of open te staan voor ideeën van anderen waar ik zelf nog niet aan gedacht had, door te delen hoe ik me voelde en waar ik behoefte aan had. De kans om te ontdekken wanneer ik afdwaalde, omdat ook andere behoeftes (plezier, beweging, competentie) vervuld wilden worden… Nu ik dan wat meer rust heb, voor dit moment, ontstaat er wat ruimte. Kom ik gelukkig weer op het punt dat ik wat te geven heb, omdat die behoeftes van een ander net zo belangrijk zijn als die van mij en het me gelukkig maakt om te kunnen geven.

“Hier sta ik voor. Dit ben ik.” Ja, waar sta ik voor? Spreken vanuit je hart… Op al die momenten dat ik zelf meer angst voelde om te zeggen wat ik wilde, eerlijk te zijn, te delen wie ik werkelijk ben. Dat het makkelijker was mijn eigen angst te projecteren op de ander, kansen te ontwijken, te geloven in verhalen en beelden die niets met de werkelijkheid te maken hadden. En dan komt daar weer de herinnering, dat alleen liefde echt is. Een vriendin die me even wakker schudde en zei: “Hey niet zo streng voor jezelf…”. Precies, daar sta ik voor. Ieder moment weer een nieuw moment vol #wonderkracht. Om wat komt te omarmen zoals het is.

#zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #nvc #eerlijkuiten #leveninhetnu #onvoorwaardelijkeacceptatie #waardevol


Mei 2019


Ontmoeten

Zo’n anderhalf jaar geleden sprak ik de intentie uit om mezelf te bevrijden van alle beperkende gedachten, overtuigingen en patronen die me er van weerhielden mijn authentieke zelf te zijn. En vandaag pluk ik daar niet alleen de vruchten van, maar kan ik zeggen dat het beeld wat ik van die “authentieke zelf” had, ook niks anders was dan het product van die gedachten, overtuigingen en patronen.

Dit weekend heb ik mogen ervaren dat “mezelf bevrijden” geen handeling is, het niet... gaat om “doen”. Want met enkele gedachten is het authentieke zelf weer een nieuw gevormd beeld dat nooit de waarheid kan zijn.

Ik heb mogen ervaren hoe sterk de kracht is van pure aanwezigheid, van het zijn met aandacht bij jezelf en bij elkaar. Waar tijd geen rol speelt, wanneer haast niet bestaat, komt ruimte voor ontspanning en puur zijn. Voor die #wonderkracht dus! Daar kon ik mijn eigen kracht voelen, een hele sterke energie en van daaruit kon ik me verbonden voelen met een groter geheel. In dat aanwezig zijn, zou ik wat ik voelde beschrijven als een uitwisseling van energie, het is aanvullend. Geven en ontvangen wordt één.

Hoe wonderlijk weer om te ontdekken, dat mijn neiging om ‘woorden te gebruiken’ wegvalt in complete ontspanning, áls er al connectie is gaat communicatie op andere levels. Ja, mijn behoefte aan vertrouwen en veiligheid werden vervuld en beetje bij beetje krijg ik inzicht in wat daar blijkbaar voor strategieën in mogelijk zijn, die ik zelf niet kon bedenken, niet voor mogelijk hield. Als ik vrijheid voel, los ben van (onuitgesproken) verwachtingen, kan zijn met wat is. Een ontmoeting is dan letterlijk ont-moeten.

Het lijkt nu nog een zeldzaam moment, een zeldzame ervaring, en tegelijk realiseer ik me: “Ook niet meer dan een gedachte...” Is het een weg? Is het een keus? Ja, ooit is het begonnen met een intentie. Mijn intentie voor nu is me verwonderen, me openstellen voor alles wat me onmogelijk lijkt. Want vandaag lijkt niks me meer onmogelijk. Vandaag voel ik de #wonderkracht die het leven is.

#zeggenwatjewilt #intentiekracht #openstellen #geweldlozecommunicatie #nvc #energie #magie


Klaproos

Het is helemaal aanwezig. Stralend levend, een felle rode kleur die tevoorschijn kan komen op zelfs een vrijwel dorre grond. Meebewegend met de wind, zich richtend op de zon. Het mysterie van de melk van deze bloem, gebruikt als opium. En zo werkt ze verslavend. Is er iemand die twijfelt aan het bestaansrecht van de klaproos?

Laat die prachtige klaproos groeien waar je ze gevonden hebt. Laat haar zijn wie ze is. Probeer haar niet te bezitten, door haar te plukken. De klaproo...s laat haar blaadjes vallen en zal niet meer kunnen zijn wie ze werkelijk is.

Ach, wie kon liefde niet zo ervaren: ze ís als die klaproos. Twijfel niet als je haar voelt, twijfel niet aan haar bestaan. Ze is verslavend wellicht. Ze richt zich tot de zon en soms wordt ze meegenomen door de wind. Probeer haar niet te plukken, laat haar bestaan. #wonderkracht

En dan in één moment herken je dat jij die klaproos en die liefde bent. Zo magisch is de wereld! 🙏

#klaproos #magie #puurnatuur #liefdevooralles #waardevol #non-dualisme #dankbaar


Onvoorwaardelijke acceptatie

Als ik lees hoe Jeff Foster schrijft over ‘onvoorwaardelijke acceptatie’ dan realiseer ik me wat #wonderkracht eigenlijk is. Het ultieme aanwezig zijn in het nu, de verwondering die niet in woorden te vatten is, het ervaren zonder de bestaande verhalen, concepten, verwachtingen gebaseerd op verleden of toekomst.

Alles wat zich aandient is al onvoorwaardelijk geaccepteerd. Iedere gedachte, ieder gevoel, volgt ná dat moment. De vergelijking met golven in de oceaan. We kunnen denken dat we een golf zijn, doordat we denken dat een gedachte of gevoel iets over ons zegt, ons identificeert. En toch zijn we niet die golf maar blijven we deel uitmaken van de oceaan. En die oceaan bestaat uit welke golven dan ook, nooit vastomlijnd en voortdurend veranderend. Daar waar tijd en ruimte niet bestaan…

Allemaal zoekend zijn we, doorgaans onbewust, ons niet realiserend dat we die oceaan zijn. Iets willen we vinden, om een gevoel van compleetheid te krijgen, of dat nu liefde, rijkdom of verlichting is. Welke golven er ook komen, ze zijn allemaal onderdeel van die oceaan. En dan blijken ook de golven die we niet willen denken, niet willen voelen, niets te veranderen aan het zijn van die oceaan. De oceaan die gewoonweg is, zonder tijd en ruimte, de golven accepterend.

Wat een troost en inspiratie haal ik uit deze uitleg over non-dualisme van Jeff Foster. Het geeft mij een diep gevoel van ontspanning en dankbaarheid, wetende dat de situatie met al zijn gedachten en gevoelens, zo is, omdat hij er nu eenmaal is. Ik voelde me pijnlijk geconfronteerd met dat ik net als ieder ander een zoeker ben, ergens op een bepaald niveau zoekend ben, of ik mezelf nu als compleet kan zien of niet. Ik blijk een mens te zijn, zo nu en dan verdwaald van het nu en dan vergeten hoe het was om me te verwonderen over alles wat ís. Alsof ik vergeten bleek wat #wonderkracht is.

En dan het beeld dat ik van mezelf had, mijn neiging om dat te laten zien wat dat beeld bevestigde, zonder dat ik het door had. Mijn woorden net even verdraaiend omdat ik hoopte dat ik het beeld wat ik dacht dat de ander van mij had, dan misschien net wat beter zou kunnen benaderen. Weg authenticiteit, weg eerlijk uiten. Nog steeds angst iets kwijt te raken of niet te krijgen. En dan weer terug naar de ontdekking dat ook dat geaccepteerd is, dat prachtige fenomeen onvoorwaardelijke acceptatie. Hoe bevrijdend is dat?

Vorig weekend wilde mijn lijf niet meer meewerken aan het volhouden van een beeld dat ik van mezelf had. Alleenstaande moeder met veel positieve energie, ambitieus, enthousiast, leergierig, open naar ieder ander. Eenmaal op het trainingsweekend kwam ik letterlijk niet meer van mijn stoel af, om in beweging te komen, me open te stellen… Mijn wens was rust, ik wilde niet zijn waar ik was, ik wilde slapen: mijn lijf nam het over. Daar ging mijn beeld, het stortte ineen. Mijn overtuigingen hadden me gebracht waar ik was, op een plek waar ik niet zijn wilde als ik eerlijk was geweest over wat ik voelde. Ik ging naar huis, om te slapen, bij mijn gezin te zijn met Moederdag, te dansen… Dat is iets wat geweldloze communicatie mij gebracht heeft: dat er altijd een keuze is, dat het mijn verantwoordelijkheid is om te luisteren naar wat er in mij leeft (of te aanvaarden dat ik dat niet doe) en te rouwen om de behoeften die niet vervuld worden, omdat het vervullen van een andere behoefte mij het meest gelukkig maakte.

Hoe ongelofelijk moeilijk en vervolgens wonderlijk kan het zijn om alles toe te laten wat er is. Al die golven die er zijn, de prachtige, vervullende, mooie, gelukkige en de woeste, eenzame, sombere en wanhopige… Ze zeggen niets over mij, ze komen en gaan. Ze vormen die oceaan. Wat nu is, is het volgende moment weer wat anders. Er is geen stabiliteit, er is hooguit een beeld wat niet langer bestaan kan. Er is altijd #wonderkracht, in ieder moment. Dankbaar voor de golven die me bewogen hebben en die me vormen, zonder me te definiëren.

#zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #nvc #eerlijkuiten#onvoorwaardelijkeacceptatie #waardevol #dankbaar


Jezelf horen

Onverwachts kwam er toch weer nieuw licht op een voor mij - verstandelijk - afgeronde zaak. Rouwen om iets wat niet gekomen is, niet gekregen is, niet zo gelopen is, is anders wanneer je er in ieder geval wél om gevraagd hebt. Wanneer je eerlijk geuit hebt wat voor jou belangrijk was... 
Rouwen om een “nee” is anders dan treuren en afscheid nemen van iets wat ook een “ja” had kunnen zijn als je kwetsbaar, open en zonder eis had durven vragen, met alle risico’s om die “nee” inderdaad te krijgen.

Enerzijds de realisatie dat ik “toen” niet het vermogen had om me eerlijk te uiten, om te zeggen wat ik zo graag gewild had en anderzijds de spijt... want de twijfel en verwarring haalden me zo nu en dan in: verstandelijk klaar wil niet zeggen dat het gevoelsmatig klaar is. Als ik terug dacht aan bepaalde momenten en verdriet me overviel... Als ik moedeloos werd van dit “lijden”, waar ik de helderheid in miste om het los te kunnen laten en waarvan ik vond dat het nu wel eens genoeg geweest moest zijn.

Onverwachts kreeg ik de kans om me alsnog eerlijk te uiten. Niet met de intentie een “ja” te willen horen maar om mezelf erkenning te geven, mijn behoefte aan persoonlijke integriteit te vervullen, door mijn gevoel serieus te nemen en te vertrouwen op de oneindige kracht van liefde. Een eenvoudig “Kun je je dat voorstellen?” als verbindingsverzoek, na mijn eerlijk uiten...

Er hoeft geen antwoord te komen. Geen “ja”. Verbonden was ik met mezelf, wat er in mij leefde... Ik was ontroerd doordat mezelf die erkenning geven, de helderheid creëren om stil te staan en te voelen, beweging bracht. Zo mooi die #wonderkracht! Opgelucht, licht, liefdevol en zacht... de vrijheid kunnen geven en nemen en de liefde kunnen vieren. Dankbaar voor dit inzicht: jezelf horen in wat je wilt kan al genoeg zijn.

#zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #nvc #eerlijkuiten#waardevol #verbinding #dankbaar


April 2019


Stoppen met proberen

Genieten... de vrijheid om te kiezen voor wat goed voelt. Meebewegen met dat wat makkelijk gaat, gaan voor wat stroomt...

Stoppen met “proberen”. Loslaten met leven volgens oude overtuigingen, die gaan over trekken en duwen om beweging te forceren.

Vertrouwen op mijn lichaam. Op de wijsheid van de verbinding met een groter geheel, het universum, liefde, of hoe het ook maar genoemd kan worden. Kiezen voor ontspanning, zodat wat voor mij bedoeld is zich kan ontvouwen.

Kiezen voor mezelf, voor me eerlijk uiten, zeggen wat ik wil, voor het geloof dat wie werkelijk de moeite waard is om in mijn leven te zijn, zich kan verbinden met wat in mij leeft. #wonderkracht

#zeggenwatjewilt #geweldlozecommunicatie #nvc #eerlijkuiten #waardevol#intuïtie #empowerment


Menselijke kracht

Een van mijn meest waardevolle geschenken, die ik kreeg tijdens de Vipassana-10-daagse die ik zo’n 1,5 jaar geleden deed, was het inzicht dat alles voortdurend verandert omdat dat is hoe de natuur in elkaar zit. Het bewijs daarvoor laat zich prachtig zien in de wisseling van de seizoenen en de groei van planten, bloemen en bomen. Dat mensen onderdeel zijn van deze natuur en daarmee onderworpen zijn aan voortdurende verandering, laat zich helder zien bij het terugkijken van babyfoto’s van mijn kinderen en mijn verwondering over de ontdekkingen die ik ze zelf dagelijks zie doen over hun ongekende mogelijkheden. Fantastisch!

Hoe mooi dat ons brein op lange termijn vooral de fijne momenten blijkt te hebben onthouden, terwijl er toch zeker zo veel momenten waren dat ik me uitgeput en wanhopig voelde, met twee kleine kindjes en een enorm slaapgebrek. Die momenten lijken weggevaagd onder alle momenten dat ik intens genoot. Ook van vriendschaps- en liefdesrelaties zijn me toch vooral de gelukzalige momenten bijgebleven, waardoor ik de betreffende personen, met wie ik niet meer in relatie ben, als mooi mensen herinner en de fijnheid die de relatie bracht, koester. Dat is wat tijd kan brengen...

Ja, alles verandert voortdurend. Dit inzicht stemt me hoopvol op de momenten dat ik geconfronteerd word met de uitdagende situaties die ieder leven kent en waarbij ik me opgesloten, benauwd, boos of angstig voel: “Ook dit gaat voorbij”. Een paar keer diep ademen geeft wat lucht.

Dat alles steeds verandert en dus voorbij gaat, klonk voor mij in eerste instantie nogal negatief. Want als alles voorbij gaat, omdat dát de natuur is, hoe zat het dan met die mooie momenten, die ik het liefst wilde vasthouden, vastleggen, stil wilde zetten? Ik ontdekte dat dit vanzelf gebeurt: deze momenten zijn tijdloos omdat tijd in die momenten afwezig is: er is pure aanwezigheid, waardoor het moment in al zijn volheid beleefd kan worden. Het is de ervaring op zich die het zo waardevol maakt, met al zijn zintuiglijke prikkels, beleefde gevoelens en vervulde behoeften. Dat het moment voorbij gaat, dat mensen andere keuzes maken, hun eigen pad vervolgen, zich ontwikkelen, in mijn leven komen en weer gaan… of ik zelf voor een andere richting koos... Het staat los van het samen beleefde moment.

Acceptatie kan heel zwaar zijn als je begint met je te verzetten tegen wat ís. Regelmatig zocht ik naar bewijs van echtheid, wilde ik geruststelling dat wat ik zo beleefd had in het samenzijn met een ander, wel “echt” geweest was. Alsof ik babyfoto’s nodig had als bewijs dat mijn kinderen ooit “echt” wel baby’s geweest waren, zo zocht ik naar allerlei aanwijzingen of de door mij beleefde ervaring, wel voldoende echtheid in zich droeg.

Bewijs voor de werkelijkheid kan nooit gevonden worden bij een ander, omdat de beleving je eigen werkelijkheid is.
Iedere ervaring is echt zoals deze door jou beleefd wordt. Ieder moment van liefde is echt. Wat overblijft is de koestering van dat intens beleefde moment, de dankbaarheid voor de ervaring en de wijsheid om er op dat moment ten volle van te genieten: het te beleven als #wonderkracht. Dat mensen veranderen omdat dit hun natuur is, dat ze keuzes maken die soms haaks staan op mijn eigen hoopvolle verwachtingen, hun eigen pad volgen en hun eigen leven inrichten… Het is zoals het is. Het is ons menselijke recht, die vrije wil, om ons leven geheel te leiden zoals wij het willen. Het is onze menselijke kracht om het leven te creëren dat ons de meeste vreugde en voldoening schenkt.

#waardevol #nvc #boeddhisme #verandering #echtheid#geweldlozecommunicatie #verbindendecommunicatie #respect #vipassana#empowerment #zelfliefde #zeggenwatjewilt


Leven zonder verwachtingen

Leven zonder verwachtingen... dankbaar ontvangen wat zich aandient... niet hechten aan de uitkomst... het klinkt allemaal prachtig en tegelijkertijd als levenskunst.

Als de knoppen in de bomen bijna in bloemen veranderen... en dan uiteindelijk in een roze bloemenpracht veranderen, dan is genieten van wat is (en wat gaat) eenvoudig en verwonderend.

Tja... zo eenvoudig is het voor mij niet altijd. Zodra een plaatje dat ik vooraf had, niet blijkt te zijn wat ik gehoopt had, dan levert dat gevoelens op: teleurstelling, frustratie, onmacht, pijn... Die gevoelens aanvaarden blijkt nog niet zo eenvoudig. Liever werk ik hard om het tóch nog leuk te maken, iets positiefs en waardevols in de situatie te vinden, iets moois in wat naar was, de beleefde werkelijkheid dichter naar mijn verwachtingen te brengen...

En dat is zó vermoeiend. Het geeft zo veel spanning. Het kan ook anders...

Ik kan luisteren naar wat in me leeft, me eerlijk uiten, stil staan bij wat belangrijk voor me was en wat ik niet gekregen heb... rouwen met zoete pijn zodat het geen lijden wordt, leerde ik dit weekend. Mooie woorden en een mooi streven. Nu nog de moed en het geduld om er werkelijk bij te blijven zodat het gevoeld is en kan gaan.

Mijn mooiste momenten, vol vreugde en geluk, de krachtigste #wonderkracht-momenten... die zagen er niet uit zoals ik verwacht had. Die herkende ik niet om hoe het plaatje er uit zag, maar door hoe fantastisch ze voelden. Dankbaar voor die momenten, vertrouw ik er op dat ik niet hoef te zoeken naar een kloppend plaatje, maar dat ik het herken als het zich aandient. Het echter dan echt is omdat mijn hart het weet! ❤️

#waardevol #nvc #geweldlozecommunicatie #verbindendecommunicatie#hetlevenvieren #rouwen #empowerment #zelfliefde #kominjekracht#zeggenwatjewilt


Maart 2019


Een ander verhaal

Het verhaal van een ander met je eigen waarheid verwarren... Je gevoel, je innerlijk compas, je lijf: het zegt iets anders maar je hoofd bepaalt dat het verhaal van de ander best aannemelijk klinkt. En een tijd later ontdek je dat het niet meer “klopt”. En nog wat later ontdek je dat je meegegaan bent in het verhaal van de ander...

Omdat het zo aannemelijk klonk. Omdat het zo mooi past bij wat vertrouwd voor je is. Omdat je geen rationele argumenten kon aanvoeren om jezelf te overtuigen je innerlijk weten voorrang te geven. Omdat je ooit verleerd bent je gevoelens te waarderen, naar ze te luisteren en te vertalen naar keuzemogelijkheden. Omdat je geleerd hebt je netjes aan te passen aan het systeem waarin ratio nog altijd boven gevoel gewaardeerd wordt. Allemaal mogelijke redenen waarom het verhaal van de ander zich in jouw leven is gaan mengen.

Het frustreert me als het mezelf weer overkomen is. Het door iemand gehoord worden is zo fijn en tegelijkertijd zit er een risico in dat de ander uitgenodigd wordt “zijn verhaal” te vertellen. Niet eens nadrukkelijk in de vorm van een oordeel of advies, maar veel subtieler... Tussen de regels door vertelt de ander zijn verhaal.

Het is dan niet langer het empathisch luisteren wat ik zo graag gewild had. Het horen van mijn verhaal, is de start voor het verhaal van de ander, waardoor het onderscheid soms een dun lijntje wordt, zeker als je gevoelig bent voor wat de ander wil overbrengen. Empathisch kunnen luisteren is #wonderkracht geven. Een geschenk (en kunst) als je op die manier werkelijk naar een ander kan luisteren én als je mag ervaren dat er zo naar jou geluisterd wordt.

Ik veronderstel dat er veel onbewust plaatsvindt en dat we tegelijkertijd de mogelijkheid hebben om ons meer bewust te worden als we nieuwsgierigheid toelaten. Voor mij wordt iedere dag meer helder dat bewustzijn ontwikkelen, luisteren naar mezelf vóórdat ik het verhaal van de ander in mijn leven meng, mijn leven vrijer, gelukkiger en authentieker maakt. Je eigen waarheid leven is geweldloos naar jezelf: je bent in verbinding met jezelf. Het startpunt voor verbinding met de ander.

#verbinding #waardevol #empathischluisteren #empathie #nvc


Een straatje lopen

Een “straatje lopen”. Voor wie bekend is met trainingen Geweldloze Communicatie wellicht geen onbekend fenomeen. De oefening leent zich om letterlijk stil te staan bij wat er in je leeft. Om zicht te krijgen op je eigen overtuigingen en oordelen, de waarneming die je triggerde te onderzoeken, zodat werkelijk gevoeld kan worden wat gevoeld wil worden. Vervolgens ontstaat er meer helderheid over de behoeften die vervuld of onvervuld bleven en kunnen er verzoeken aan jezelf of anderen geformuleerd worden.

Het klinkt wellicht wat theoretisch zo en misschien ben ik daarom zelf steeds weer verrast hoe een straatje lopen uitpakt. Zelfs als ik denk (met mijn hoofd) dat een situatie allang klaar is, blijkt bij deze oefening dat er in mijn lijf nog van alles speelt. Bij “gevoel” gaan staan blijkt ook anders dan gewoonweg praten over gevoelens. Er gaat van alles door me heen tijdens deze oefening en ik ervaar het alsof ik kan loslaten met mijn lichaam. De stappen gaan door elkaar heen en ik ga vooruit en weer terug van gevoel naar oordeel en behoeften, totdat er ordening is. Na deze oefening voel ik me lichter en krachtiger, zeker met een helder geformuleerd verzoek aan mezelf of de ander. Dat geeft me vertrouwen!

Gisteren liep ik een straatje met naast mij een vriendin waarmee ik Geweldloze Communicatie oefen. Wat was het confronterend om te ontdekken dat ik ongemerkt herhaald had waar ik “goed” in ben: zorgen voor de ander, helaas ten koste van mezelf. Dat iets vertrouwd voelt, wil nog niet zeggen dat het me ook gelukkig maakt. En wat een harde oordelen bleek ik over mezelf te hebben! Respect voor mezelf, behoefte aan rust en ontspanning.

Het bleek wat anders in elkaar te zitten dan ik vooraf gedacht had. Ik was me niet bewust hoe gespannen ik in de situatie geweest was, hoe stressvol eigenlijk. Gehuild, gelachen en verwonderd: zo’n drie kwartier later had ik een aantal heldere verzoeken waarmee ik weer in mijn kracht kon komen. Wat een geschenk om dit te ervaren en daar de ondersteuning bij te krijgen, die de oefening voor mij nog waardevoller maakte! Zeker weten #wonderkracht!

#waardevol #nvc #geweldlozecommunicatie #verbindendecommunicatie#respect #empowerment



Copyright @ All Rights Reserved